Dat kon ik eigenlijk wel gebruiken. Ik ben mijn periode van taal leren aan het afronden en ga nu mijn ‘echte’ werk uitbreiden. Onder andere meer uren maken bij het kindertehuis. Als ik aan iets nieuws begin heb ik kritische stemmetjes in mijn hoofd. Is mijn werk wel nuttig?  Soms is het makkelijk om je goed te voelen over wat je hier doet. Klaas en ik lezen uit Het goede leven van Reinier Sonneveld. Aan het eind van elk hoofdstukje geeft hij opdrachten, die af en toe wel grappig zijn in onze context. ‘Ga vandaag naar de markt en snuffel wat rond.’ Hier is de markt niet woensdagochtend-als-ik-op-mijn-werk-zit. In plaats daarvan verkopen vijf vrouwen achter vijf matjes dezelfde soorten groente. Indiase mannen bieden appels uit de manden op hun fiets aan, dagelijks op het pleintje bij ons om de hoek. ‘Maak een afspraak om te carpoolen.’ We hebben geen vrienden of collega’s met een auto. ‘Zoek een lijst waar wordt uitgelegd welke vis oké is en welke niet.’ De enige vissen die ik hier zie, liggen uren op stoffige tafeltjes in de zon, aan de kant van de weg. Hun ogen kijken me zo eng aan dat ik ze niet eens durf te kopen. Jeempie, we supporten dus bijna dagelijks de lokale markt, gaan alléén met het openbaar vervoer en kopen geen foute vis!

Maar dan heb je weer andere situaties die aan je geweten knagen. Afgelopen weekend gaven we Amerikaans bezoek van Wycliffe een tour in het oude gedeelte van de stad. Terwijl we samosa’s aten (kruidige groente in deegpakketjes) en een bekertje lassi (zoete yoghurt) dronken om de pepers te blussen, kwamen er drie jochies op me af.  Zonder ophouden vroegen ze wat van mijn eten, wreven over hun buik en zeiden ze dat ze honger hadden. Er schoot door mijn hoofd dat ze waarschijnlijk moesten bedelen voor een bendeleider, of geen honger hadden maar wisten dat je bij buitenlanders wat kan halen. Maar het middelste jongentje was veel te mager om geen honger te hebben. Nadat ik hem mijn samosa had gegeven, renden ze gelijk weg, vechtend om wie het mocht opeten. Had ik het nu wel of niet moeten geven? Er kwam alweer een ander jongetje vragen om mijn lassi.

Vanavond lazen we het hoofdstuk ‘Onmacht’. Hebben kleine keuzes wel zin in een kapotte wereld? ‘Ik weet niet of het helpt. Maar het is goed om te doen, en dat is genoeg.’

Liefs, Dineke