Ivete Constante is een hartelijke vrouw, die gemakkelijk contact met mensen legt. Dit maakt haar zo geschikt als evangeliste.  Ze werkte op allerlei plaatsen in Brazilië (Iraí, Alegrete, Cruz Alta), vaak als rechterhand van de presbyteriaanse dominee.

Ze deed clubwerk met straatkinderen, ze bezocht gevangenen, ze deed bijbelstudie en knutselwerk met tieners, en vooral zocht ze mensen op die afgehaakt hadden van de kerk. Ivete was en is een luisterend oor, een meelevend hart en een helpende hand. In Cruz Alta heeft ze een zondagschool geleid voor kinderen die voor een deel uit een favela (krottenwijk) komen, met een lege maag. Ze zorgde er met anderen voor dat ze een stevige maaltijd kregen.

Ieder jaar doet Ivete aan het Steunfonds Ivete verslag van haar werk. Enkele citaten uit 2011:

‘Bij de kerk in Cruz Alta is een groot veld waar jongens voetballen. Ik keek naar hun wedstrijden en nam af en toe foto’s. Ze waren nieuwsgierig naar die foto’s en kwamen vaak om me heen staan om ze te bekijken. Zo kwamen we aan de praat. Ik nodigde hen uit om andere spelletjes te komen doen in de kerk, zoals Triominos en Rummikub. Daarna begon ik met Bijbelstudies, en ze bleven komen.’

‘Een vrouw en haar kinderen ontvingen mij vriendelijk en al gauw kwam de chimarrão (theepot) te voorschijn. Toen liep ook de man binnen, senhor Chiquinho, aangeschoten, maar wel rustig. Ik vroeg hem naar zijn geloof in Jezus en waarom hij al zo lang niet in de kerk kwam. Hij vertelde dat er ruzie was met een ander gezin van de kerk. Chiquinho bleek een verbitterde man te zijn. Ik heb hem verteld dat God de Vader zoveel foute dingen vergeven wil, en dat hij zelf ook vergeving moet geven. Hij en zijn vrouw begonnen te huilen. Ze gaven toe dat ze hun vrienden, die nu hun ‘vijanden’ waren, erg misten, maar dat ze niet met hen wilden praten. De andere partij moest maar naar hen toe komen. Bij het einde van het bezoek beloofden ze erover na te denken om hun vrienden te vergeven.’

‘Juist omdat de mensen uit Rio Grande do Sul zo vast zitten aan hun eigen cultuur en traditie, is het moeilijk om er te evangeliseren. Ik heb eerst moeten leren hoe ze in elkaar zitten. Ik heb geleerd in een kring te zitten en chimarrão te drinken uit de kalebas. Ik heb geleerd om die bittere en gloeiend hete thee lekker te vinden. Ik heb geleerd om schapenvlees te eten, of zelfs gordeldier, klaargemaakt in z’n schild.’

Omdat Ivete niet getrouwd is, kan ze snel ingezet worden op een plaats waar ze nodig is. Ze is echt een vliegende keep. Voor haarzelf is dat niet zo gemakkelijk. Cruz Alta is bijvoorbeeld zestien uur reizen met de bus naar haar ouders in Curitiba. Ze heeft in allerlei kamers gewoond, soms veilig, soms onveilig, droog of lekkend, soms heel koud. In haar laatste brief schreef ze: ‘Ik heb geleerd op God te vertrouwen en dat is een zegen.’

Ivete gaat binnenkort werken in een Presbyteriaanse zendingsgemeente in Clevelandia, waardoor ze het zendingsgebied van DZD / DVN verlaat. We hebben haar leren kennen als een betrouwbare geloofsgetuige die in vaak moelijke omstandigheden haar taken op het zendingsveld heeft vervuld.

Tekst Hans Werkman

Foto: Ivete Constante