Als Jezus voor stenigen kiest, zal de menigte onbesuisd de straf ter plekke uitvoeren. Tempelwacht en Romeinse soldaten zullen onmiddellijk ingrijpen. Joden mogen geen doodstraf toepassen. Oproer wordt altijd bloedig gesmoord. Men zal zoeken naar de aanleiding en Jezus hard aanpakken, vernederen en doden.

Kiest hij voor vrijspraak, dan is Jezus ketter bij uitstek. Zijn volgelingen zullen afhaken. Schriftgeleerden en farizeeën opgelucht adem halen. Eindelijk Jezus te kijk gezet. Einde Jezus-verhaal.

Maar, wat doet Jezus? Hij schrijft iets. Nee, niet op papier, want dat is op sabbat verboden. Op het zand mag wel. Stenigen, schrijft hij. Doodstil lezen de mensen mee. Een dubbel vonnis: én de vrouw, én zichzelf. Jezus is bereid te sterven om de wet na te komen.

Petrus huivert als hij Jezus hoort zeggen: ‘Wie zonder zonde is – gooi de eerste steen.’ Dan gaan we samen de gevangenis in. Hoe kàn hij dat zeggen? Iedere Jood weet toch dat niemand zonder zonde is? Wie nu naar voren zou komen zou onsterfelijke schande op zich laden. Maar het vonnis niet uitvoeren is publieke schande voor het hele Joodse volk. Patstelling.

Beschaamd druipen de schriftgeleerden af. En knarsetandend. Nu haten ze die Jezus meer dan ooit. Ze zinnen op dodelijke wraak. En Jezus? Hij wendt zijn ogen af van hun schande, door nog es op de grond te schrijven.

Dan blijft de vrouw over. Ze zweet van angst. Dood voor ogen. Bijna gestenigd. Kijkt hem aan. ‘Ook ik straf je niet…’ Niet om zonde goed te keuren: ‘zondig van nu af niet meer.’ Wordt nu zonde ongestraft gelaten?

Petrus’ mond valt open. De vrouw vertrekt vrijuit. Maar Jezus’ lot is voorgoed getekend. Waarom trekt hij de straf en verachting onvermijdelijk naar zich toe? Vaag doemt een woord in Petrus op: ‘om onze zonden is hij verbroken.’ Jezus zal toch niet bedoelen...? Huh, knecht van de Heer… Een verwarrende warmte gloeit in Petrus wanneer hij snel achter Jezus aangaat.

Tekst: Kees Haak. Foto: Tjerk S. de Vries.

Foto: Petrus’ mond valt open. De vrouw vertrekt vrijuit.